Vind ik leuk:

Vanaf februari 2008 schrijf ik voor familie en een alsmaar groter geworden kring van vrienden mijn weblog, waarin ik in overpeinzingen en foto’s een beeld gaf van wat Alice en mij in het leven van alledag bezig hield. Vanaf november 2009 hebben wij in het blog met jullie gedeeld wat ons aan “zuur en zoet” sindsdien overkomen is. De laatste update van het blog over die periode is nu al weer bijna 2 maanden oud. Veel lezers hebben me laten horen goed begrepen te hebben dat voor Michiel, Suzanne en mij de verstrooiing van de as van Alice in Saint Clair bij ons een goed gevoel heeft achtergelaten. Maar nu gaat ons leven weer verder: getekend door wat ons overkwam, maar niet terneer geslagen. Ik wil de oude draad van het blog weer opnemen. Daarom nu maar een verslag – zeker niet compleet –  hoe het me vergaat.

Vanuit de stilte van de Richard Holstraat kan ik je melden dat het “huishouden doen” me goed afgaat.  Gewoon van ‘s morgens tot ’s avonds van alles en nog wat doen. Verzinnen wat er gegeten wordt als ik tenminste niet ergens te eten ben gevraagd (en dat gebeurt  onder de voorwaarde van mijn kant dat er voor de tegenprestatie ook bij mij gegeten wordt, en dat gebeurt ook!) Recepten
zoeken en uitproberen. Het regelmatig onderhoud van het huis gaat me best af. Ik zag altijd al meer ongerechtigheden in huis dan Alice, die me dan pesterig ”Miep Kraak” noemde. Wassen, strijken enz. is ook geen probleem. Wekelijkse huishoudelijke hulp wil ik niet. Kortom ik heb mijn ritme als huisman best gevonden.

Een apart hoofdstuk zijn de “tuinen”! Alice vond dat ik in de volkstuin meer bloemen dan groente had en regelde als secretaris van de Bommesee voor zichzelf (nou ja, denk aan alle werk voor mij!) een heel stuk erbij om aardappelen, bessen en ander eetbaars te hebben van eigen bodem. Dat ging me dit jaar wel opbreken. Vanaf januari had ik al een stuk afgestoten en nu stoot ik januari a.s. weer een stuk af, zodat ik me weer kan terugtrekken op de 175 m2 met kasje, die ik al vanaf januari 1980 huur. Gaandeweg moest daar echter veel voor gereorganiseerd worden. Voor een groot aantal vaste planten moest thuis in mijn tuin ruimte worden gemaakt, inclusief een gondige verbetering van de grond die gewoon “klapzand” is . Daarvoor kruide ik 4 kruiwagens met stalmest 500 meter van volkstuin naar huis!!!  Helemaal klaar met de verhuizing van struiken en planten van Alice naar mijn stukje volkstuin ben ik overigens nog niet. Vermeld mag zeker worden dat ter voorbereiding van deze hele operatie broer Wim grandioos heeft geholpen met spitwerk en afvoer van een karrevracht afval naar de plaatselijke vuilstort.

     

Ik zwijg maar over mijn “vrijwilligerswerk” voor een drietal zorginstellingen waar ik ten behoeve van klachtenbehandeling ook  mijn grijze hersencellen op niveau kan houden! En het houdt me ook van de straat. Over een maand kan ik me als handlanger van Sint Nicolaas ook weer uitleven! Uitdrukkelijk wil ik noemen het onderhouden van de nodige vriendencontacten vlakbij en verder weg. Die verbreken niet alleen de stilte, maar houden me vooral betrokken bij het wel en wee van zovelen die me lief zijn. Last but not least nemen natuurlijk de kinderen en kleinkinderen een aparte plaats in. Zo vierden we zondag jl. we met z´n allen heel gezellig de 40^ste verjaardag van Michiel. Dat raakte me dit jaar wel heel erg diep!

 

Zo gaat mijn leven verder, maar stil is het vaak wel in huis. Ter afsluiting een tekst van Diettrich Bonhoeffer, die me de laatste weken bijzonder heeft aangesproken. Ik kreeg hem in handen van een tante van zwager Peter.  Zij stuurde die recent rond na het overlijden van haar man: “Afscheid nemen is  moeizaam de draden losmaken en uit het spinrag der belevenissen loskomen en  achterlaten en niet kunnen vergeten”.

En Alice zou ook nog zeggen: “Zoek vooral de gouden  randjes om je aan op te trekken”. En dat werkt!