Vind ik leuk:

Afgelopen week hebben 2 activiteiten op het gebied van kankerbestrijding mij diep geraakt: het was energie die omgezet werd in geld voor het goede doel!

4400 Nederlandse fietsers beklommen samen op 9 juni ongeveer 17000 keer de Alpe d’Huez  in Frankrijk. Ze werden daarvoor zodanig  gesponsord dat een bedrag van ruim 20 miljoen euro ten behoeve van KWF- Kankerbestrijding beschikbaar is gekomen.

In het Pinksterweekend van 13 en 14 juni passeerden 275 teams van lopers, fietsers en begeleiders West Brabant.  De Roparun (oorspronkelijk van Rotterdam naar Parijs) werd dit jaar voor de 20^ste keer gelopen. Sinds 2003 in omgekeerde vorm van Parijs naar Rotterdam. Een Roparunteam bestaat uit maximaal acht lopers die ieder gemiddeld ongeveer 65 kilometer lopen. Daarnaast bestaat een team uit minimaal twee fietsers en een aantal mensen in de begeleiding (chauffeurs, verzorgers, cateraars en wegkapiteins). Teams zijn zelf verantwoordelijk voor de invulling van deze taken en gemiddeld bestaat een team uit 25 personen. Ook hier was sprake van een grandioze sportieve prestatie om via sponsoring geld te verzamelen voor de bestrijding van kanker. De opbrengst schijnt tegen de 5 miljoen euro te lopen.

In de landelijke media van Radio, TV en dagbladen werd van beide sportieve acties uitvoerig verslag gedaan. In alle berichtgeving was hoorbaar hoe deze duizenden mensen – lopend, fietsend of applaudisserend aan de kant van de weg – betrokken waren bij familieleden of vrienden die gebukt gaan of gingen onder de vreselijke kankerziekte.

Zo kort na het overlijden van Alice hebben de Alpe d’Huzes en de Roparun me dit jaar bijzonder geraakt. Voor mij is het aanleiding om in mijn blog nog eens de schijnwerper op dit soort activiteiten te richten. Tegen alle regeringsbezuiniging van de zorg in kan niet genoeg gedaan worden om de strijd tegen volksvijand nr. 1 fors aan te zetten.

Na alle positieve aandacht die ik zelf ondervonden heb om het verlies van Alice, wil ik de lezers van dit blog daarbij ook nog een keer wijzen op de geweldige mensen die dag na dag hun strijd aanbinden in hun werk van onderzoek, behandeling en verpleging van patiënten met deze vreselijke ziekte. Ik heb ze 16 maanden goed leren kennen: onze huisarts, de oncologen, de baliemedewerkers en de verpleegkundigen van Daniel de Hoed bij de chemotherapie en op de verpleegafdeling; ook de verzorgsters van de Thuiszorg van TanteLouise-Vivensis, 3 keer per dag een half jaar lang. Ik wil ze allen nog eens noemen in grote bewondering en dankbaarheid. Chapeau en bloemen voor hen!

Ik wil je in deze update van het blog ook deelgenoot maken over de manier waarop Michiel, Suzanne en ik het afscheidsritueel van Alice willen afronden. Zij had daar zelf geen concrete wensen in. Het enige wat ze daarover gezegd heeft was wel typisch in haar stijl: “Ik wil niet in Bergse grond gevonden worden! “ Daar moesten we het mee doen. En we zijn eruit. Eind augustus gaat Suzanne met Johan en Jules met de caravan naar Le Lavandou / Saint Clair, waar we vanaf 1977 met een enkele onderbreking jaarlijks geweldige vakantie-ervaringen hebben opgebouwd. We waren daar thuis. Michiel en ik vliegen erheen (Toulon/Hyeres). Ik blijf er een week. Daar zullen we de as van Alice gaan verstrooien in de baai van St. Clair en zal ze rusten in vrede.   

En zij die zich afvragen hoe het met mij gaat: afgezien van de stilte in huis, gaat het redelijk. Ik mag me gelukkig prijzen met lieve kinderen en vrienden. Schroom niet om me te bellen of binnen te vallen (of uiteraard een afspraak te maken). Hoewel ik moet leren om alleen te zijn, vind ik het fijn om mensen om me heen te hebben die me lief zijn.