Je leest het goed , de datum van vandaag 50 jaar geleden. Voor mij een belangrijke dag in mijn leven: ik noem het maar het begin van mijn “openbare leven”. Het was de dag van mijn priesterwijding, afsluiting van een weg daar naar toe van 7 jaar opleiding en vorming. Met een indrukwekkend ritueel – want dat kunnen ze in de RK-Kerk – is het begin gemarkeerd van een leven dat dienst moest worden aan die Kerk en aan mensen. In de overvolle Bredase kathedraal (intussen afgebroken) galmde over de op de grond liggende wijdelingen een lange litanie van aanroepingen naar al Gods heiligen, waarna de handoplegging van bisschop Baeten mij een “eeuwigdurend merkteken” meegaf om het een leven lang vol te houden. Beoordeel zelf in de foto de dramatiek van die gebeurtenis.
De dienst aan de Kerk heeft het maar 8 ½ jaar volgehouden. Overigens met veel plezier en effect, maar gaandeweg bleek ik de eenzaamheid waar het mee gepaard ging niet te kunnen verdragen. Ik moet er bij bekennen dat ik steeds meer vervreemd raakte van de Kerk van Rome inclusief haar greep op haar Nederlandse afdeling. De dienst aan mensen is echter nooit opgehouden. Ik heb me in al mijn werkkringen – en wat ik er omheen kon doen – altijd als een vis in het water gevoeld.
Ik heb me daarom ook nooit geschaamd voor de gebeurtenis van nu 50 jaar geleden. Het is als het ware een basisritueel geweest en gebleven voor wat in mijn leven lang altijd door is gegaan: er zijn voor mensen. Het gelukkigst van al ben ik met het feit dat Alice en ik elkaar hebben leren kennen en liefhebben.
Juist nu ik nog lang niet bekomen ben van het verlies van Alice waarmee ik 40 jaar veel lief, maar ook leed, intens heb leren delen, voel ik me toch een gelukkig mens. Meer dan ooit heb ik de afgelopen maanden in ziekte en dood van Alice ook Michiel en Suzanne leren kennen en ervaren. In één adem noem ik daarbij ook met trots Nathalie en Johan. In het voetspoor van Alice helpen ze me samen mijn leven verder te leven. Geweldig is het om daarbij ook te kunnen genieten van kleinkinderen: Sem en Noah die deze weken net 9 en 6 jaar worden en Jules, die met zijn 2 ½ jaar een echt jongetje aan het worden is.
Ik ben tenslotte dankbaar mijn leven lang zoveel lieve mensen om me heen gehad te hebben met wie ik kan delen wat me bezig heeft gehouden in al die jaren, in de 40 jaar met Alice en vooral in de laatste jaren van ons samen.
Dit alles wilde ik op 27 mei met de lezers van het blog delen. Veel liefs van mij.
Martin ,
Incluis de opleiding ,is het een een stuk in je leven geweest.Reden te meer om er bij stil te staan . Je bent ook iemand die tussen de mensen wil staan en niet zalvend wil overkomen . Het log is daarvan voor je ook een uitlaat klep om de mensen te bereiken . Het allerbelangrijkst is dat je ALICE op je pad bent tegengekomen en er een leuk clubke uit is voort gekomen .
Nu ,een andere periode , met 76 jaren wijsheid is het goed om je leven,naar je eigen wensen in te vullen .
De Baaolse groetjes .
Door:Wim en Hanny op27/05/2011
op2:55 pm
ben toch blij dat je er uit bent gestapt want anders hadden wij jou en Alice niet gekend.!!!
Door:Ineke op27/05/2011
op5:09 pm
Van harte proficiat. je wordt er wel een ander mens van zei prof. Han Fortman ooit, tegen theologiestudenten die het “eeuwigdurendmerkteken” maar niks vonden. Dat raak je nooit meer kwijt. En dat hoeft ook niet als je er niet door vertekend bent= tegen je eigen wil dit alles ondergaan hebt. Maar daar is geen sprake van, toch, bij ons!!??
groetjes
Nel en Jo
Door:Jo Staps en Nel Koornneef op27/05/2011
op5:55 pm
Hoi Martin, voor ons een openbaring dat je priester bent geweest. Goed ook om tussen de regels door te lezen dat het goed met je gaat en dat zaken zo zijn plekje gaan krijgen. Vanzelfsprekend blijft het verlies van Alice een soort van wond die moeilijk, of niet geneest. Maar ook daarvoor zal er een tijd zijn waarin die wond toch een warm plekje in je leven gaat krijgen.
Veel groeten van Theeuw en Margreet
Door:theeuw op28/05/2011
op12:28 pm
Martin,
Toen (voor mij in 1952) had ik sterk het gevoel door die wijding (en het ervoor en erna) een ander mens geworden te zijn. Later zag ik het meer als een bevestiging in datgene waarnaar je al zo lang op zoek was en dat daarna steeds meer gestalte kreeg in het werk, waartoe je geroepen werd en dat steeds meer met vallen en opstaan je leven werd.
Je blijkt daardoor gaandeweg inderdaad tóch een ander mens geworden te zijn. Ook al groei je los van het instituut en verlang je meer te wortelen in de beweging van het pure evangelie, zoals die nu op veel plaatsen vanuit de basis een weg zoekt. En daar hoop ik maar op.
Het doet me goed te horen dat jouw weg daarlangs en omheen veel goeds heeft voortgebracht en zo’n fijne vruchten om je heen en dat je gelukkig bent.
Van harte wens ik je veel goeds op je verdeer weg en wie weet eens tot ziens.
beste groeten,
Hubert
Door:Hubert Tonino op28/05/2011
op2:25 pm