Vind ik leuk:

En dat moest ook, prentte Alice mij in. “Ga vooral na mijn dood niet bij de pakken neerzitten. En herneem je leven zoals je dat tot nu toe geleefd hebt.” Ruim 2 maanden zijn nu verstreken sinds zij mij en de kinderen ontvallen is. De wijze waarop we met familie en vrienden afscheid van haar genomen hebben heeft ons heel goed de eerste steun gegeven om de weg zonder haar voort te zetten. Gaandeweg moet ik nu echter zelf de motor zijn om, geïnspireerd door de moed waarmee zij tegen alle verdriet in haar laatste levensperiode vorm heeft gegeven, mijn leven  zonder haar voort te zetten. 

Mijn verblijf van een week bij Noud en Peter op Madeira heeft me goed gedaan. Hun gastvrije ontvangst in hun prachtige huis heeft me vooral rust gegeven. Ik heb weer eens kunnen genieten: van hen en hun vrienden, van het geweldige mooie weer, van de prachtige uitzichten op de oceaan en op het rotsachtige maar ook bloemrijke eiland. 

Voor meer  informatie over hun huis zie: www.thuisopmadeira.nl  

Boeiend was voor mij vooral een heerlijke wandeling met Noud door het wisselende landschap langs een levada in hun buurt, die deel uitmaakt van het irrigatienetwerk van Madeira. Uniek was o.a. een bezoek aan het Parque Desportivo onder de startbaan van het vliegveld. De verlenging in 2000 van deze baan, op pilaren de oceaan in, leidde tot een fascinerende ruimte voor allerlei kleine recreatievelden.

        

   

 De terugvlucht samen met Noud en Peter ging langs Porto, waar we drie dagen verbleven. Het  heeft me kennis laten maken met die prachtige stad aan de Douro, die we van vroeg tot laat, te voet maar ook per tram, metro of bus van laag tot hoog doorkruist hebben. Dat ‘vroege’ slaat dan vooral op mij, die altijd al weg was van een stad die wakker wordt. Een ontdekking was in Porto vooral het grote marktgebouw vlak bij ons hotel met mensen die bezig waren met de uitstalling van fruit, groenten, bloemen, vlees en vis van allerlei soort. Ik keek mijn ogen uit. Foto’s spreken voor zich.

Thuis was het wel weer wennen aan het alleen zijn in ons huis. Maar ook hier gaat het gaandeweg beter. De plek, waar Alice en ik 32 jaren samenleefden en zij daar een stempel heeft gedrukt op ons interieur, kon mijn oog weer bekoren. Al meer dan van de herinnering alleen begin ik nu te genieten van de sporen van haar aanwezigheid in de gezellige leefruimte die wij er samen hebben geschapen. Ook de tuin hielp me de afgelopen weken. Vooral in het voorjaar genoot zij er van wanneer hij altijd op z’n mooist is. In de volkstuin, waar veel achterstand was ontstaan, was er na thuiskomst werk genoeg. Vriend Aaike heeft me grandioos geholpen om het grootste deel van die achterstand weg te werken. Aardappels, uien en dahlia’s zitten nu in de grond. Er is gezaaid en geplant. De eerste heerlijke raapstelen-stamp en de rabarber zijn gegeten. De eerder gezaaide spinazie in de kas is al geoogst  voor de diepvries. Kortom, ik begin ook daar mijn draai in het leven weer te vinden.

Ook op een ander punt gaat het leven verder. Het zal de lezers van het blog genoegzaam bekend zijn, dat Alice en ik verwoede kampeerders en daarenboven echte francofielen waren. Hoe daar een nieuwe vorm aan te geven, weet ik nog niet. Maar één stap is in ieder geval wel gezet: sinds 2 weken staat onze heerlijke Kipkompakt-caravan – 3,5 km van Suzanne en 10 km van Michiel verwijderd – aan de zuidgrens van Loon op Zand tijdelijk op een prachtige boerencamping annex paardenpension “de Kommer”. Konijntjes dartelen er vrolijk rond. Het zomerse weer had ik aardig mee. Ik ga er zeker niet permanent zitten, maar ik kan daar in ieder geval genieten van zowel de caravan als op zijn tijd van de nabijheid van de kinderen en kleinkinderen. Voorlopig biedt het Suzanne en Johan de gelegenheid om thuis te raken aan de caravan, waarin ze zijn geïnteresseerd. Of ze met Jules van 2 ½ jaar al aan gebruik toe zijn, kunnen ze nu uitproberen.

                                                               

Afsluitend kan ik zeggen dat het me ondanks alle verdriet Alice te missen niet slecht afgaat. Ik mis haar wel, maar ze inspireert me mijn leven van alle dag nieuwe vorm te geven. Ik begin daarenboven weer te genieten van de talloze sporen die ze me nagelaten heeft. Het meest nog van Michiel en Suzanne, de allerliefste sporen van haarzelf. Als ik de wat al te gemakkelijke vraag krijg: “Hoe is ‘t?” dan kan ik zeggen: “Goed”.