Vind ik leuk:

Met deze tekst heb ik afgelopen zaterdag in BNDeStem de vele mensen bedankt die met ons meeleefden bij de ziekte en het overlijden van Alice. Aan de mensen die bij haar behandeling en verzorging een grote rol hebben gespeeld heb ik persoonlijk mijn erkentelijkheid betoond. Ik heb bij huisarts, oncologen en verzorgsters ervaren hoezeer er een intense wisselwerking was geweest, waarbij de instelling van Alice bij haar ziekte ook hen kennelijk inspireerde tot een heel betrokken zorg. Ook allen die een onvergetelijke bijdrage in de herdenkingsdienst hebben gegeven, heb ik nog eens persoonlijk laten weten, hoe dankbaar onze kinderen en ik daarvoor zijn.

En dan gaat het leven verder. Stil is het in huis. Je mist haar stem, maar gaandeweg ontdekte ik in de stilte van het huis meer en meer, wat je echt mist. Ze was voor mij “mijn thuis” . Noud zei het in zijn tekst in de kerkdienst heel treffend : “Ze was er gewoon. Altijd.”

Na de geboorte van Michiel was ze gestopt met betaald werk. Maar “stil zitten” kon ze niet. Ze ondernam een leven lang van alles. Ze naaide als de beste, volgde allerlei cursussen, waar creatief werk uit voortkwam zoals bloemschikken, textiele werkvormen, hoedenmodiste, keramiek, boekbinden, patroontekenen. Ook was ze een tijdje assistent bij de VVD-gemeenteraadsfractie en 12 jaar secretaris bij de volkstuin. En je gelooft het of niet, maar de keerzijde was dat ze toch altijd voor mij en de kinderen thuis was na werk en school. Ze gaf ruimte voor mijn vaak rusteloze gedrevenheid om van alles en nog wat naast mijn werk buitenshuis te doen.  Maar zij was er altijd als ik thuis kwam. Ze was er gewoon. Altijd  “mijn thuis”! 40 Jaar lang mijn rustpunt.

En nu? Meer dan de stilte in huis, meer dan het missen daar van haar spraak en tegenspraak, mis ik haar om haar “thuis zijn”, om haar “er altijd zijn voor jou”, om daar die voor mij zo broodnodige rust te vinden bij haar. En vooral dat doet mij vreselijk verdriet.

Maar  het leven moet verder. Ik ben blij dat de lente me helpt om de draad van het leven weer op te vatten. Daar is genoeg te beleven en te doen. In het kasje op de volkstuin heb ik na haar dood spinazie en raapstelen gezaaid. Het groeit goed. In de achtertuin is het winterse beeld helemaal verdwenen. Haar keramieke vazen staan er rijk omgeven met violen, tulpen, hyacinten en blauwe druifjes. Goed voor me is het om nu voor een aantal dagen naar Noud en Peter op Madeira te gaan. Een hartelijke groet van mij en mijn lentebloemen voor Alice.