Vind ik leuk:

Ik had me nooit kunnen voorstellen dat de “gouden randjes” die Alice ondanks alles aan haar vreselijke ziekte toch beleefde, nu zij overleden is, nu zo sterk ook mijn deel zijn geworden naast het verdriet om haar dood. En niet alleen voor mij, maar ook voor onze kinderen. De aanwezigheid van zovelen in de afscheidsdienst uit alle periodes van ons leven is als een warme deken over ons heen gekomen. De persoonlijke wijze waarop in de dienst Alice herdacht werd door vriend Jo Staps, voorganger in de dienst, broer Noud, buurman Henk, vriend Harrie en Christ, voorzitter van de Bommesee, waar Alice 12 jaar secretaris was, hebben ons diep geraakt. Liederen brachten tot uitdrukking wat we belangrijk voelden in ons leven. Het Adagio uit het klarinetconcert van Mozart, gespeeld door buurman Maarten, bracht mij terug bij de eerste herinnering aan ons wonen in Bergen op Zoom in ‘79, toen Maarten zijn examenstuk repeteerde voor het zomerse open raam. In talloze condoleancekaarten konden wij lezen hoezeer mensen na vaak een eerste aarzeling vanwege haar directheid in allerlei contacten haar waren gaan waarderen om haar eerlijke interesse voor mensen.

Dat alles neemt het verdriet om het verlies van haar niet weg. Maar zoals zij – met alle ellende die de vreselijke tumor in en aan haar lijf teweeg had gebracht – mentaal ongebroken bleef, zo moeten wij gesteund door warm meeleven van zoveel vrienden het leven weer kunnen hervatten. Trots op haar en dankbaar,  lieten we daarom in het crematorium het lied van Gerard van Maasakkers klinken: “ ‘n handvol vrienden – meer hoeft da nie te zijn – vur ‘t stikken van ‘ t lachen – vur ‘t stillen van de pijn”.

Het was een ongebruikelijke uitvaart. Geen hoogkerkelijk godzalig geprevel. Dat hoorde niet bij Alice. Maar woorden die er toe deden, recht uit het hart. Geen andere bloemen dan een bloemstuk op de kist door vriendin Nel gemaakt met viooltjes, bloeiend hout en 7 soorten groenten. Wel een inzameling voor het Daniel den Hoed familiehuis (opbrengst € 633.-), waar ik tot 2 keer toe geweldige gastvrijheid heb ervaren.  De teksten die tijdens de herdenkingsdienst zijn uitgesproken zijn nog eens terug te lezen via deze link.

Met Michiel en Nathalie, Sem en Noah, met  Suzanne en Johan met Jules, met Noud en Peter betreur ik haar dood, maar voel me ook gelukkig zo intens het einde van haar leven thuis te hebben kunnen beleven. Dankbaar zijn we dat dat kon mede door de tomeloze inzet en zorg van huisarts en de verzorgsters van de Thuiszorg. Alice gaf ons daarbij energie en dat zal ze ons blijven geven. Ik dank ieder die de afgelopen 17 maanden van haar ziekte met zoveel bloemen, kaarten, mails en telefoontjes ons hebben gesteund. En nu voor het overweldigend meeleven met haar dood en ons verdriet.

Een tekst uit een lied van Rowwen Hèze werd me toegestuurd, die ik je niet wil onthouden: 

“Soms is het beter iets moois te verliezen, dan dat ge het nooit hebt gehad”.

Toen zij in september 1967 op het schoolplein van de Doornbosschool in Breda mijn leven als nieuwe juf voor de eerste klas binnenstapte, had ik me niet durven indenken dat ik deze vrouw 2 jaar later het hof zou maken. Ruim 40 jaar hebben we elkaar in “goede en kwade dagen” vastgehouden. Nu zij lijfelijk uit mijn leven vertrokken is, zeg ik nog steeds: lief, ik hou van jou, á Dieu.